Dünya yanıyor.
Ve biz hâlâ ekran başında analiz dinliyoruz.
Bir yanda bombalar düşüyor.
Bir yanda çocuk istismarı dosyaları konuşuluyor.
Bir yanda liderler birbirini suçluyor.
Bir yanda toplumlar ikiye bölünüyor.
Ama asıl mesele tek bir soruda düğümleniyor:
Güç gerçekten denetleniyor mu?
Eğer bu soruya tereddütsüz “evet” diyemiyorsak, insanlık çok tehlikeli bir eşikten geçiyor demektir.
Çocukların Çığlığı ve Gücün Karanlığı
Çocuk istismarı insanlığın işleyebileceği en ağır suçtur.
Bu suçun ideolojisi yoktur.
Bu suçun tarafı yoktur.
Bu suçun savunulacak hiçbir yönü yoktur.
Ve tarih bize şunu defalarca gösterdi:
Bu suç en çok gücün karanlık alanlarında büyür.
Denetlenmeyen elit çevrelerde.
Kapalı ağlarda.
Dokunulmazlık zırhı kuşanmış güç merkezlerinde.
Yıllardır kamuoyuna yansıyan dosyalar, ilişkiler ve skandallar bu nedenle dünya çapında büyük bir güvensizlik yarattı. Özellikle Jeffrey Epstein dosyaları etrafında oluşan tartışmalar yalnızca bireysel bir suç hikâyesi değil; para, güç ve nüfuz ağlarının sorgulanması anlamına geldi.
Bu dosyalar üzerinden bazı siyasetçiler ve yorumcular, ABD Başkanı Donald Trump hakkında ağır suçlamalar dile getirdi. Bu iddialar dünya medyasında geniş yer buldu.
Elbette hukukun temel ilkesi açıktır:
Bağımsız mahkemelerde yargılanıp hüküm verilmeden hiç kimse suçlu ilan edilemez.
Ancak gelinen noktada birçok gözlemci şunu açıkça dile getiriyor:
Eğer dünyanın en güçlü makamlarında bulunan kişiler hakkında böylesine ağır dosyalar konuşuluyorsa, tam şeffaflık neden yok?
Neden bütün belgeler açıklanmıyor?
Neden bağımsız ve tartışmasız soruşturmalar yürütülmüyor?
Neden toplum gerçeğe ulaşamıyor?
Ve daha karanlık bir ihtimal giderek daha fazla dile getiriliyor:
Bazı çevrelere göre, bu tür dosyalar uluslararası siyasette baskı ve şantaj aracı olarak kullanılabiliyor.
Bu iddialar kanıtlanmış değildir.
Ama böyle bir ihtimalin dahi ciddi şekilde tartışılıyor olması başlı başına bir alarmdır.
Çünkü insanlık şunu sorgulamaya başlar:
Gerçekten kim yönetiyor?
Seçilmiş liderler mi?
Yoksa dosyaları elinde tutan görünmez güç ağları mı?
Savaş Yetkisi ve Şüphe Uyandıran Kararlar
Tam bu tartışmalar sürerken dünya yeni krizlerle sarsılıyor.
ABD’de Kongre’den açık bir savaş ilanı olmaksızın İran’a yönelik askeri operasyon kararları tartışma yarattı.
Eleştirmenler bunun anayasal denge ve denetim mekanizmasını zayıflattığını savunuyor.
Destekleyenler ise ulusal güvenliği öne çıkarıyor.
Ancak bu kararların özellikle İsrail hükümetiyle yakın koordinasyon içinde alınması yeni sorular doğurdu.
Ve dünya kamuoyunda şu soru giderek daha yüksek sesle sorulmaya başlandı:
Bu kararlar gerçekten yalnızca jeopolitik hesap mı?
Yoksa liderler üzerindeki siyasi baskılar, iç dosyalar ve uluslararası güç ilişkileri mi bu kararları şekillendiriyor?
Bazı yorumcular daha da ileri giderek şu iddiayı ortaya koyuyor:
Eğer bir lider şantaj altındaysa, o lider yalnızca kendi ülkesinin değil, tüm dünyanın güvenliği için risk haline gelir.
Çünkü savaş kararı sıradan bir siyasi hamle değildir.
Savaş;
milyonların kaderini belirleyen bir eylemdir.
çocukların hayatını karartan bir eşiktir.
dünya ekonomisini sarsan bir zincirleme reaksiyondur.
Eğer savaş kararları şeffaflık olmadan alınıyorsa, tarih bunu affetmez.
Cezasızlık Kültürü: Çürümenin Başlangıcı
Cezasızlık bir yasa maddesi değildir.
Cezasızlık bir iklimdir.
Eğer insanlar güçlülerin yargılanmayacağına inanmaya başlıyorsa, sistem içten içe çürümeye başlamıştır.
Cezasızlık üç şekilde büyür:
Şüpheler ortaya çıkar ama aydınlatılmaz.
Soruşturmalar siyasi kamplaşmaya kurban edilir.
Toplum gerçeğe ulaşamayacağına inanır.
İşte o noktada yalnızca liderler değil, kurumların kendisi de meşruiyet kaybeder.
Ve güven kaybolduğunda her savaş kararı kuşkuyla karşılanır.
Her ittifak sorgulanır.
Her açıklama yetersiz kalır.
Çünkü güven yıkılmıştır.
Savaşın Gerçek Yüzü
Televizyonlarda haritalar çizilir.
Uzmanlar konuşur.
Stratejiler analiz edilir.
Ama savaşın gerçek yüzü istatistik değildir.
Savaşın gerçek yüzü;

yetim kalan bir çocuktur.
yıkılmış bir okulun kırık sırasıdır.
gece boyunca siren sesleriyle büyüyen bir nesildir.
Ve tarih bize başka bir gerçeği daha gösterir:
Savaş yalnızca cephede ölümü büyütmez.
Savaş;
insan kaçakçılığını arttırır.
çocuk istismarını arttırır.
yoksulluğu derinleştirir.
Bu yüzden savaş kararı yalnızca askeri değil, ahlaki bir karardır.
Ve ahlaki kararlar karanlıkta alınamaz.
Laik ve Bilimsel Yönetim: Tek Çıkış Yolu
Bu kaotik çağda insanlığın güvenebileceği tek sağlam zemin vardır:
hukuk.
Laik ve bilim temelli yönetim anlayışı devleti kişilere değil ilkelere bağlar.
Bağımsız yargı gücü sınırlar.
Özgür medya sis perdesini dağıtır.
Şeffaflık güven üretir.
Ne kör savunma çözüm olur.
Ne de kör linç.
Gerçek çözüm yalnızca şudur:
açık dosya
açık soruşturma
açık mahkeme
açık denetim
Çünkü adalet gizli yürütülemez.
Ve Şimdi… Tarihin Önünde Son Soru
İnsanlık bir yol ayrımında.
Ya gücün dokunulmazlığına alışacağız,
ya da gücü gerçekten denetleyeceğiz.
Ya savaşın sıradanlaşmasına izin vereceğiz,
ya da onu gerçekten son çare yapacağız.
Tam burada yüzyıl öncesinden gelen bir söz insanlığa pusula gibi yol gösteriyor.
Mustafa Kemal Atatürk şöyle diyordu:
“Savaş zorunlu ve hayati olmalı. Millet hayatı tehlikeye maruz kalmadıkça, savaş bir cinayettir.”
Bu söz bir romantizm değildir.
Bu söz insanlığa yapılmış en sert uyarılardan biridir.
Güce karşı bir uyarı.
Keyfiliğe karşı bir uyarı.
Savaşı kolaylaştıran zihniyete karşı bir uyarı.
Eğer milletin hayatı doğrudan tehdit altında değilse;
eğer diplomasi tükenmemişse;
eğer hukuk işlememişse;
savaş kararı insanlık vicdanında ağır bir yük taşır.
Ve eğer ağır suç iddiaları karanlıkta kalıyorsa,
eğer güç denetlenmiyorsa,
eğer sistem hesap vermiyorsa;
o zaman demokrasi yalnızca zayıf değil, ağır yaralıdır.
Bugün insanlığın önünde duran soru şudur:
Savaşı gerçekten son çare yapacak mıyız?
Yoksa onu siyasetin gölgesinde sıradanlaştıracak mıyız?
Adaleti gerçekten herkese eşit kılacak mıyız?
Yoksa gücün etrafında eğilen bir düzeni normal mi sayacağız?
Tarih beklemez.
Vicdan susturulamaz.
Gerçek önünde sonunda ortaya çıkar.
Ama o gün geldiğinde insanlık hangi tarafta durmuş olacak?
Sessizlerin tarafında mı?
Yoksa hukukun tarafında mı?
Artık zaman daralıyor.
Ya şimdi uyanacağız.
Ya da alışarak kaybedeceğiz.
Ve alışmak, kaybın en tehlikeli hâlidir.

Ünal GÜL