Sıcak bir yaz akşamıydı. Gökyüzü bulutsuz ve berraktı, yıldızlar ise ışıldamaktaydı. Denizcilik okulundan aynı sınıfta okuyan üç arkadaş, Patara Feneri’nin altında kamp çadırlarını kurmuştu. Mangal sonrasında çatırdayan ateşin etrafında keyif çatıp şarkılar söylüyorlardı. Böyle akşamlarda üçünün de en sevdiği şarkıyı, Akay gitarıyla çalıp söylerken diğerleri de eşlik etmekteydi.
“Beni bekleme kaptan, seyir defterini başkası yazsın…”
“Helal sana be Akay Kaptan! Ne güzel söyledin!” dedi Barkın.
“Sağ ol, süvari beyim.”
“Geç dalganı Akay Kaptan! Daha bunun stajı var, bitirme tezi var, dördüncülüğü var, ikinciliği… Var da var! Aşılacak çok deniz var.”
“Koskoca üç sene nasıl geçtiyse o da öyle, zaman rüzgârının açtığı yelkenle geçip gidecek.” dedi İlteriş ve gülümsedi.
Akay başını gökyüzüne çevirdi, yıldızlara baktı. “Başta itiraz ettim ama iyi ki geldik be! İyi ki de ısrar etmişsin, Barkın kardeşim.”
Barkın arkadaşına gülümsedi.
İki bardak ve bir çay bardağı havaya kaldırıldı. Üçü bir ağızdan seslendi: “Birimiz üçümüz, üçümüz birimiz için!”
“Sahi Barkın, senin bu fenere, hele de Patara Feneri’ne takıntın nedir be kardeşim? Sanırsın geçmiş yaşamında bu feneri yaptıran Neron’sun.” dedi Akay.
“Yok be kardeş, geçmiş yaşamında ömrünü Patara Feneri’ne harcayan bir fenerciydi.” diyerek söze katıldı İlteriş ve kahkahayı bastı.
“Belki de karanlıkta dalgalarla boğuşup gideceği yönü bulamayan bir geminin kaptanıydı. Fener rehber oldu, gemisini ve hayatını kurtardı.” dedi Akay.
“Gerçek şu ki, iki üç yaşlarındayken babamın beni omzuna alıp denize sokmasıyla başladı bu hikâye. O zamanlar ürküyordum. Sonra, beş yaşlarındaydım; Gelibolu’da denize âşık oldum. Yatak odamın duvarlarını yalayıp geçen Gelibolu Feneri, rüyalarımı süsledi. Hamzakoy’da, fenerin falezlerinde balık tutup oynadığımız günler… Hey be! Boğaz’dan geçen gemileri hayranlıkla izlerken denizci olmaya karar verdim. Babam bankacıydı, Akay’ım, seninki gibi kaptan değildi. Derya denizin içinde doğmadık.”
Akay, gülerek yüzünü İlteriş’e döndü. “Ya bu İlteriş’e ne demeli? Adam tiyatrocu olacak ama son sınıfta, sıra arkadaşının sevgilisinin babası kaptan. Geziyorlar, macera ve para bol. Bizimki hop, sancak alabanda! Doğru Denizcilik Okulu’nda soluğu alıyor.”Üçü de gülmeye başladı.
“Bu İlteriş’e dikkat etmek gerek. Alabandası kuvvetli, güven olmaz.” dedi Barkın.
“İlteriş’e en keskin ve hızlı şekilde dönüş yapar mı demek istedin?”
“Ha, bir de şöyle bir hikâye duymuştum fenerci amcadan.” dedi Barkın.
Zamanın birinde, tuzlu rüzgârların ve dalgaların dövdüğü bir kulede bir fenerci ailesi yaşarmış. Onlar için fener, karanlıkta yolunu kaybeden ruhlara uzatılmış görünmez bir elmiş. Her akşam güneş ufukta kaybolurken feneri ateşler, omuzlarındaki o ağır ama kutsal sorumluluğu sırtlanırlarmış. Fenerci ve karısı, yıllarca süren bekleyişlerin ve duaların ardından nihayet bir evlat sahibi olmuşlar. Ne var ki çocuk büyüyünce denize baka baka, fenerin tepesinden süzülen ışığa değil, o ışığın uzandığı uçsuz bucaksız maviye sevdalanmış. Babasının, “gitme oğlum, deniz aldığını geri vermez.” Deyişlerine rağmen, on yedisine bastığı bir sabah limana demirleyen yabancı bir gemiye kapağı atıp sırra kadem basmış. O günden sonra fenerin taş duvarlarına derin bir sessizlik çökmüş. Anne ve baba, her akşam fenerin ışığını yakarken tek bir umuda tutunmuşlar: Belki oğulları bu ışığı görür de evinin yolunu bulur. Yıllar yılları kovalamış. Fenerci çiftin saçlarına aklar düşmüş, belleri bükülmüş, gözlerinin feri sönmüş ama fenerin o tek gözü hiç kapanmamış.
Zaman akıp giderken karanlık gecelerin birinde gökyüzü yarılmış. Sıra dağları andıran azgın dalgalar, ağızları köpürmüş vahşi atlar gibi kayalıklara saldırıyormuş. Rüzgâr ise kuleyi temelinden söküp atacakmış gibi ulumaktaymış. “Bu gece ışık sönmemeli, belki bir can daha evine döner.” diyerek yaşlı çift o gece hiç uyumamış; titreyen elleriyle ateşi canlı tutup camları silmişler. Tam o sırada, karanlığın ve ölümün ortasında kalmış bir geminin güvertesinde, fırtınayla boğuşan kaptanın dümeni sıkmaktan parmak boğumları kızarmış. Tuzlu su gözlerini yakarken, tam umudunu yitirmek üzereyken zifiri karanlığı bıçak gibi yaran o cılız ışığı görmüş. Saatlerce, her metreyi azgın dalgalarla mücadele ederek aşmış ve o ışığa tutunmuş. Şafak sökerken gemi, fenerin koruduğu sakin koya sığınmayı başarmış. Demir atılmış, filika suya indirilmiş. Ölümün kıyısından dönen bitkin mürettebat kıyıya çıkarken taş kuleden aşağı doğru inen iki yaşlı gölge görmüş. Yaşlı çift, kilerlerinde ne varsa, ekmeklerini ve sıcak çorbalarını gece boyunca hayatlarını kurtardıkları bu yabancılarla paylaşmak için yola koyulmuş. Kıyıda mürettebatın en önünde duran, yüzü rüzgârdan ve tuzdan çizgi çizgi olmuş, saçları ağarmış kaptan, elinde sepetle yaklaşan yaşlı kadının gözlerinin içine bakmış. Kaptan dizlerinin üzerine çökmüş ve yıllardır boğazında düğümlenen o tek kelime dudaklarından dökülmüş: “Anne… ”Yaşlı çift, yıllar önce denize uğurladıkları o deli dolu delikanlıyı değil, fırtınalarla yoğrulmuş bir adamı kucaklamış. Onları bi rbirine kavuşturan şey ise bir an bile sönmesine izin vermedikleri o sadakat ve sevgi ışığıymış. “İşte o cılız ışığın sayesinde oğullarına kavuşabilmişler. Belki de o fener, bu Patara Feneri’dir.”
“Vay be, tüylerim diken diken oldu!” dedi Akay.
“Yok be, bu fener karadan çok içeride olamaz!” dedi İlteriş.
“Ya, alemsin İlteriş! Bin dokuz yüz elli yıl önce deniz, fenerin eteklerindeydi çekildi ya!” dedi Barkın.
“Evet ya, belki de bu bizim fenerdir.” dedi İlteriş.
“Ooo, bakıyorum da hemen sahiplenildi fener. Bizim, bizden falan…” dedi Barkın ve gülümsedi.
“E tabii ki bu fener, tüm denizcilerin. Biz de denizci olarak sahiplenmeliyiz.” dedi İlteriş.
“Sahiplenmeliyiz de şu an ayakta duran, dünyanın en eski feneri; üstelik yanmıyor.” dedi Barkın ve içine bir acı saplandı, utançla karışık bir duyguya kapıldı. Sanki feneri kendisi söndürmüştü. Sonra aklına yanında getirdiği büyük fener geldi. Gidip torbadan çıkardı.
“Peşimden gelin!” dedi Barkın. Fenerin kapısı kilitliydi.
“Bizim ya burası! Haydi arkadaşlar, bizim olana girelim!” diyerek omuz attı Barkın. Kapı, fazla direnmeden açıldı.
Üç arkadaş fenere tırmandı.
Barkın, elindeki feneri gururla ve yavaşça yarım ay şeklinde sağdan sola, soldan sağa bir ileri bir geri gezdirdi. Bu hareketini sürdürdü.
İnsanlar geldi, insanlar geçti. İmparatorluklar kuruldu, imparatorluklar yıkıldı. Deniz değişti, kıyılar değişti. Ama bir zamanlar denizcilerin yolunu bulması için yakılan o ateşin hatırası, Barkın’ın elinde bin dokuz yüz elli yıldır hâlâ karanlığa direniyordu.
Zafer Öztürk
The post Işığın Bekçisi appeared first on Denizcilik Dergisi.
DENIZCILIK DERGISI – Haber Linkine Gitmek İçin Tıklayın !
DemirHindi
15 Kasım 2026 – 22:10


