Bir ülkenin geleceğine yatırım yapmak denildiğinde akla çoğu zaman fabrikalar, yollar, teknoloji merkezleri ya da ekonomik projeler gelir. Elbette bunların her biri önemlidir. Ancak geleceği asıl şekillendiren yatırım, betonla değil; insanla yapılır.

Ve o yatırımın başladığı yer çocukluktur.

Türk dünyası bugün geniş bir coğrafyaya yayılmış, ortak tarih, ortak kültür ve ortak değerlerle birbirine bağlı milyonlarca insanı içinde barındırıyor. Farklı ülkelerde yaşıyor olabiliriz; farklı lehçeler konuşuyor, farklı şehirlerde büyüyor olabiliriz. Ancak bizi görünmeyen bir bağla birbirimize bağlayan güçlü bir kültürel hafızamız var.

İşte bu hafızanın geleceğe taşınacağı en güvenli yer, çocukların kalbidir.

Bir çocuğa ortak kültürel mirasımızı tanıtmak, ona yalnızca geçmişi öğretmek değildir. Aynı zamanda aidiyet duygusu kazandırmak, farklı coğrafyalardaki akranlarıyla ortak değerler taşıdığını hissettirmek ve kültürel çeşitliliğin içinde ortak köklerini keşfetmesini sağlamaktır.

Bu nedenle Türk dünyasının geleceği yalnızca ekonomik iş birlikleriyle, diplomatik ilişkilerle ya da ortak projelerle şekillenmeyecektir. Kalıcı birliktelikler, birbirini tanıyan ve anlayan nesillerle güç kazanacaktır.

Bunun yolu ise okul öncesi yıllardan geçer.

Çünkü çocukluk, kimliğin filizlendiği dönemdir. O yaşlarda dinlenen bir masal, çizilen bir motif, dokunulan bir kilim, hayranlıkla incelenen bir çini ya da suyun üzerinde dans eden ebru renkleri; yalnızca bir sanat etkinliği değildir. Bunlar, kültürel hafızanın sessiz öğretmenleridir.

Bir çocuk, Anadolu’da gördüğü hayat ağacı motifinin benzerini Kazakistan’da, Kırgızistan’da ya da Azerbaycan’da da görebileceğini öğrendiğinde, haritada uzak görünen coğrafyaların aslında ortak bir kültürün parçaları olduğunu fark etmeye başlar.

İşte gerçek bağ burada kurulur.

Birlik, önce zihinlerde başlar; sonra gönüllerde yer eder.

Türk dünyasının geleceğini inşa edecek olanlar bugünün çocuklarıdır. Onlara bırakacağımız en değerli miras ise yalnızca güçlü bir eğitim değil; kim olduklarını, hangi medeniyetin izlerini taşıdıklarını ve hangi ortak değerlerle birbirlerine bağlı olduklarını bilmeleridir.

Belki de sormamız gereken soru şudur:

Yeni nesillere nasıl bir dünya bırakacağımızdan önce, o dünyayı emanet edeceğimiz çocuklara hangi kültürel mirası bırakıyoruz?

Çünkü geleceğin en büyük yatırımı ne binalardır ne de bütçelerdir.

En büyük yatırım; köklerini bilen, kültürünü seven, farklılıklarına saygı duyan ve ortak değerleri geleceğe taşıyacak çocuklardır.

Başak Yılmaz