Scientific Reports dergisinde yayınlanan çalışma, 1978’de kefenden toplanan örnekleri incelemek için gelişmiş DNA dizileme teknolojisini kullandı. Araştırmacılar, ilk kez bu resmi olarak toplanan örneklere gelişmiş bir teknik (titiz PCR içermeyen yeni nesil metagenomik dizileme) uygulayarak, keten liflerinde korunmuş genetik materyali eşi benzeri görülmemiş bir ayrıntıyla tanımlamayı başardılar.

Genellikle tek bir organizmanın genetik materyaline odaklanan geleneksel DNA testlerinin aksine, metagenomik dizileme aynı örnek içinde birçok farklı türün DNA’sını tespit edebilir. Bu da onu, uzun süreler boyunca elleçlenmiş, depolanmış ve değişen ortamlara maruz kalmış tarihi nesnelerin incelenmesi için özellikle kullanışlı hale getirir.

Uluslararası araştırma ekibi, bu genetik materyali inceleyerek, Kutsal Kefen üzerinde tarihi boyunca biriken biyolojik izlerin şimdiye kadarki en kapsamlı resmini oluşturduklarını belirtiyor.

İnsan DNA’sı ve Mikroorganizmaların Gizli Dünyası

Keşifler arasında, farklı insan popülasyonlarından genetik materyalin kumaş üzerinde biriktiğini düşündüren, insan mitokondriyal DNA’sının birden fazla soy hattı bulunması da yer alıyor. Mitokondriyal DNA, genetik materyalimizin anne tarafından kalıtım yoluyla aktarılan küçük bir bölümünü oluşturduğundan, soy ve popülasyon tarihini incelemek için özellikle kullanışlıdır.

Araştırmacılar ayrıca, belirli bir ortam veya nesneyle ilişkili mikroskobik organizmalar topluluğu olan beklenmedik derecede çeşitli bir mikrobiyom da tespit ettiler. Bunlar arasında insan derisinde yaygın olarak bulunan bakteriler, çeşitli mantarlar ve tuzlu ortamlarda yaşamaya adapte olmuş mikroorganizmalar yer alıyordu.

Bu organizmaların bazıları, bakterilerden farklı tek hücreli mikroorganizmalar olan arkealar olarak bilinen bir gruba aittir. Bazı arkealar, diğer birçok yaşam formunun tahammül etmesinin zor olacağı aşırı tuzlu koşullarda gelişebilir.

Bu bulgular, kefenin insan teması ve farklı çevresel koşullara maruz kalma sonucu şekillenen karmaşık bir biyolojik geçmişe sahip olduğunu ortaya koymaktadır.

Bitkilerden, Hayvanlardan ve Akdeniz Mercanlarından DNA

Keşifler insan DNA’sı ve mikroorganizmaların çok ötesine uzandı. Bilim insanları ayrıca çok sayıda bitki ve hayvan türünden genetik izler tespit ederek, Kefen’in biyolojik tarihine yeni bir boyut kattılar.

Bitki DNA’sı, yetiştirilen buğday, havuç, mısır, muz ve yer fıstığını içeriyordu. Ayrıca sığır, domuz, tavuk, köpek ve kedi gibi evcil hayvanlara ait genetik materyal de mevcuttu.

Özellikle sıra dışı bir bulgu ise Akdeniz kırmızı mercanıyla ilişkili DNA’ydı.

Kumaşta bulunan çok çeşitli biyolojik materyal, kumaşın çok çeşitli canlı organizmalar ve çevresel etkilerle karşılaştığını düşündürmektedir. Bu genetik izler, kumaşın uzun süreli elleçlenmesi, depolanması ve farklı coğrafi bölgelerden geçişi geçmişini yansıtıyor olabilir.

Önemli olan, belirli bir türe ait DNA’nın varlığının, o maddenin kumaşa ne zaman ulaştığını kesin olarak belirlememesidir. Bazı izler nispeten yakın zamanda birikmiş olabilirken, diğerleri çok daha eski etkileşimleri yansıtabilir. Bu durum, bulguları Kefen’in çevresel tarihini yeniden yapılandırmak için değerli kılmakla birlikte, yüzyıllarca insan faaliyetine maruz kalmış bir nesneden elde edilen DNA’yı yorumlamanın zorluğunu da vurgulamaktadır.

DNA, Torino Kefeninin Gizemini Çözebilir mi?

Araştırmacılar, genetik materyalin dikkat çekici çeşitliliğine rağmen, bulgularının Kefen’in yaşını veya orijinalliğini kesin olarak belirleyemeyeceğini vurguluyor.

Torino Kefeni, üzerinde silik bir insan figürü resmi bulunan keten bir kumaştır ve bazı inananlar tarafından uzun zamandır İsa’nın gömülmesiyle ilişkilendirilmiştir. Kökeni nesiller boyunca tartışılmış olup, bu da onu dünyadaki en kapsamlı şekilde araştırılan tarihi ve dini eserlerden biri yapmaktadır.

Kumaş yüzyıllar boyunca farklı ortamlara maruz kaldığı ve dokunulduğu için, DNA’sı farklı zamanlarda biriken biyolojik materyalin bir karışımını temsil eder. Bu durum, kumaşla ilişkili olabilecek orijinal DNA’yı, sonradan biriken birçok genetik izden güvenilir bir şekilde ayırmayı imkansız hale getirir.

Bunun yerine, araştırma, modern adli genomik ve proteomik yöntemlerinin geleneksel yöntemlerin gözden kaçırabileceği bilgileri nasıl ortaya çıkarabileceğini göstermektedir. Adli genomik, biyolojik kökenleri ve etkileşimleri araştırmak için genetik kanıtları kullanırken, proteomik ise biyolojik materyaller hakkında değerli ipuçlarını koruyabilen proteinleri inceler.

Bu yaklaşımlar bir araya geldiğinde, tarihi nesnelerin nasıl korunduğu, ele alındığı ve farklı ortamlara nasıl maruz kaldığı konusunda yeni ve güçlü araştırma yöntemleri sunmaktadır.

Modern DNA Teknolojisi Yeni Tarihsel İpuçları Ortaya Çıkarıyor

Lancashire Üniversitesi Adli Bilimler Profesörü Noemi Procopio, uluslararası araştırma iş birliğine katkıda bulundu. Kendisi, adli teknolojideki gelişmelerin, on yıllar önce toplanan tarihi örneklerden bilgi elde etmeyi mümkün kıldığını vurguladı.

Lancashire Üniversitesi Adli Bilimler Profesörü Noemi Procopio şunları söyledi: “Torino Kefeni tarihçileri, bilim insanlarını ve halkı büyülemeye devam ediyor ve yeni, son teknoloji ürünü adli DNA teknolojilerini uygulayarak, yaklaşık 50 yıl önce toplanan örneklerde korunan biyolojik karmaşıklık hakkında yeni bilgiler ortaya koymaktan heyecan duyuyoruz.”

“Kefen, yüzyıllar boyunca insan etkileşimi ve çevresel etkilere maruz kalma sonucu birikmiş zengin bir genetik bilgi arşivini temsil etmektedir. DNA kanıtları kumaşın yaşı veya orijinalliği hakkındaki tüm soruları yanıtlayamasa da, biyolojik tarihine dair yeni bilgiler sunmakta ve adli bilimlerdeki gelişmelerin tarihi eserlerden nasıl yeni bilgiler ortaya çıkarabileceğini göstermektedir.”